terug

Dansen is uitstraling. Voor attitude is hier geen ruimte

‘Dansen is uitstraling. Maar voor attitude is hier geen ruimte. Alle kinderen verdienen een plek.’ Raquel Chamata danst met hulp van het Jeugdcultuurfonds bij Got2Groove en leert meer dan alleen goed dansen.

In haar hand een diepvrieslolly, aan haar voeten knalroze gympen, haar bril heeft nog één pootje. Tijdens het dansen zet zij hem af. Haar droom: heel goed worden. ‘Heel, heel goed,’ Raquel maakt grote gebaren. ‘Echt goed. Zo goed als Chris Brown en Shaker. Die dansen zo snel.’ Thuis filmt zij zichzelf met een tablet. Ze spuugt het plastic van de lolly op de grond. ‘Van Samsung. Als ik het terugkijk, word ik beter.’

Raquel was vroeger een rebel. ‘Ik?’ Ze zet grote ogen op, kijkt naar het plastic op de grond. ‘Dan gaf ik antwoord terwijl ik moest luisteren. Of ik keek heel vies.’ Ze zet haar handen in haar heupen en rolt met haar ogen. ‘Zo.’ Dat vies kijken en altijd antwoorden heeft zij afgeleerd volgens Francis, eigenaar van dansinstituut Got2Groove. ‘We hebben diepe gesprekken gevoerd, soms liet ik haar met een Swiffer de danszaal schoonmaken. Het heeft gewerkt. Dat is voor mij het belangrijkste: die kinderen vormen. Als ze geen vervoer hebben, ga ik ze halen. Ze moeten gezond eten, na de les direct naar huis en leren luisteren.’

Als Raquel danst, lijkt haar lichaam te klein voor de energie die eruit knalt. ‘Die pit hoort bij haar,’ legt Francis uit, In Delfshaven of op één van Francis’ andere dansscholen in Rotterdam. In gymzalen, verbouwde garages. De twintiger heeft honderden leerlingen en bouwt een theater op Zuid. ‘Ik wil bij u werken, mevrouw,’ zegt Raquel terwijl zij haar jas aan de kapstok hangt. Francis kijkt haar aan: ‘Eerst jouw middelbare school afmaken, daarna ben je welkom.’

Francis was zelf ook een rebel. ‘Ik was bijdehand, wilde per se naar het gymnasium, maar ben dyslectisch. Rekenen ging goed, lezen was een ramp. Meester Koen nam mij onder zijn hoede. Als enige donkere leerling heb ik het gymnasium doorlopen. In Rotterdam is de ouderbetrokkenheid laag, ook hebben kinderen vaak niet de mogelijkheid om langer dan een kwartier te reizen. Daarom ben ik met mijn dansscholen in de wijken gaan zitten. Zo kan ik hun meester Koen zijn.’

Tekst: Dore van Duivenbode Foto: Janine Schrijver